Πίνακας τρισδιάστατος με ξύλο,πέτρα, καμβά και μπρούτζο

Ο συγκεκριμένος πίνακας δεν είναι απλώς ένα οπτικό γεγονός· είναι μία εσωτερική εξομολόγηση, μια συνομιλία ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, που ο καλλιτέχνης μετατρέπει σε παλμούς χρώματος και μορφής. Σε κάθε πινελιά διακρίνεται μία αδιόρατη ένταση, μια σιωπηλή μάχη ανάμεσα σε αυτό που φαίνεται και αυτό που μένει κρυφό μέσα μας. Το κεντρικό μοτίβο μοιάζει να πάλλεται, σαν να ανασαίνει. Η σύνθεση εκρήγνυται προς τα έξω, σαν ένα καταπιεσμένο συναίσθημα που επιτέλους βρίσκει διέξοδο. Τα χρώματα δεν είναι τυχαία — είναι συναισθηματικά τοπόσημα, σημεία πάνω στον χάρτη της ψυχής. Ο καλλιτέχνης φαίνεται να γνωρίζει βαθιά τη φύση της ανθρώπινης ψυχολογίας, καθώς αφήνει απο intentional fragmentation, μικρές ρωγμές, μικρές εξομολογήσεις που μόνο ο προσεκτικός θεατής μπορεί να αντιληφθεί. Είναι εμφανές πως εδώ υποβόσκει μια κρυμμένη αφήγηση: ένα ταξίδι από την εσωτερική σύγκρουση προς την αποδοχή, από τον φόβο προς το φως. Κάθε σκοτεινό σημείο υποδηλώνει σκέψη που δεν ειπώθηκε ποτέ, ενώ τα φωτεινά ξεσπάσματα είναι τα θραύσματα της αλήθειας που τελικά βγήκαν στην επιφάνεια. Πίσω από την αρμονία της σύνθεσης, υπάρχει μία ψυχαναλυτική αγριάδα· ένα μήνυμα που μιλά για την ανθρώπινη ανάγκη να ξαναχτίσουμε τον εαυτό μας μετά από κάθε πτώση. Ο πίνακας λειτουργεί σαν ένας καθρέφτης που δεν δείχνει το πρόσωπο, αλλά την μέσα πλευρά: τις ανασφάλειες, τις μνήμες που ξεθώριασαν, τις επιθυμίες που δεν τολμήσαμε να παραδεχτούμε. Ολόκληρο το έργο μοιάζει να αναδύεται από ένα βάθος που δεν είναι αμιγώς αισθητικό· είναι υπαρξιακό. Θα έλεγε κανείς πως εδώ ο καλλιτέχνης προσπαθεί να απαντήσει στο παλιό, βασανιστικό ερώτημα: «Τι μένει από εμάς όταν αφαιρέσουμε όλα τα περιττά;» Και η απάντηση έρχεται μέσα από την ίδια τη ζωγραφική: Μένει ένα ίχνος φωτός. Ένα κομμάτι αλήθειας. Ένα σημάδι ότι υπάρξαμε και νιώσαμε. Ο πίνακας αυτός δεν απεικονίζει κάτι. Αποκαλύπτει.