Στο νησί

Στη σύνθεση «Άπλετο φως», ο δημιουργός δεν περιορίζεται στην απεικόνιση μιας μορφής, αλλά εγκαθιστά έναν οπτικό διάλογο ανάμεσα στον άνθρωπο και το θείο. Το έργο, ενταγμένο στη συλλογή «Την νύχτα είναι όλα πιο φωτεινά», χρησιμοποιεί το απόλυτο μαύρο του φόντου όχι ως απουσία, αλλά ως τη γενεσιουργό μήτρα της ύπαρξης, μέσα από την οποία το πνεύμα διεκδικεί την ορατότητά του.

Η κεντρική μορφή, φιλοτεχνημένη από μπρούτζο, στέκεται ως ένας «φάρος» εντός του συμπαντικού κενού. Οι ακτινωτές γραμμές που εκπορεύονται από το σώμα, δουλεμένες στο χέρι με σύρμα μπρούτζου, λειτουργούν ως μια τολμηρή αλληγορία της εσωτερικής ακτινοβολίας. Εδώ, το μέταλλο παύει να είναι ψυχρή ύλη· μεταβολίζεται σε ενέργεια που «παγιδεύει» το φως του περιβάλλοντος, υποδηλώνοντας ότι η αλήθεια του ατόμου δεν ετερόφωτη, αλλά πηγάζει από μια εσωτερική, άσβεστη πηγή. Είναι μια σπουδή πάνω στην ανάδυση: το ανθρώπινο σώμα γίνεται ο αγωγός μέσα από τον οποίο η διανόηση και η ψυχή διαχέονται στο άπειρο.

Ο κριτικός θεατής θα αναγνωρίσει μια ιδιότυπη ποιητική των αντιθέσεων. Η στιβαρή, γήινη παρουσία του ξύλου προσφέρει το απαραίτητο έδαφος, πάνω στο οποίο η εύπλαστη και φωτεινή φύση του μπρούτζου αναπτύσσει τη δική της δυναμική. Το έργο αυτό υπερβαίνει τη διακοσμητική του υπόσταση· αποτελεί έναν εικονογραφημένο στοχασμό για την ικανότητα της ανθρώπινης φύσης να παραμένει όρθια και φωτεινή, ακόμη και όταν το περιβάλλον σκοτάδι μοιάζει αδιαπέραστο. Είναι μια υπενθύμιση ότι το «Άπλετο φως» δεν είναι μια εξωτερική κατάσταση, αλλά μια συνειδητή απόφαση ύπαρξης.