Όνειρα

Σε αυτή τη σύνθεση της συλλογής «Την νύχτα είναι όλα πιο φωτεινά», ο δημιουργός δεν φιλοτεχνεί απλώς ένα έργο, αλλά οικοδομεί μια υπαρξιακή γέφυρα ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα. Το βαθύ μαύρο του φόντου λειτουργεί ως ένα συμπαντικό κενό, μέσα από το οποίο αναδύεται η γυναικεία μορφή, όχι ως ανατομική ακρίβεια, αλλά ως αρχέτυπο σκέψης και γαλήνης.

Η χρήση του μπρούτζινου σύρματος για τη δημιουργία του δέντρου που «εκφύεται» από το γυναικείο πρόσωπο, αποτελεί μια τολμηρή αλληγορία για τη διανοητική και ψυχική ανάπτυξη. Οι χάλκινες αποχρώσεις του μετάλλου παγιδεύουν το λιγοστό φως του περιβάλλοντος, δίνοντας την αίσθηση ότι οι ιδέες και τα όνειρα είναι οι μόνοι πραγματικοί φωτοδότες στο σκοτάδι. Είναι μια σπουδή πάνω στη μεταμόρφωση: το ανθρώπινο μεταβολίζεται σε φυσικό, και η σκέψη αποκτά κλαδιά, ριζώνοντας στην αιωνιότητα.

Ο κριτικός θεατής θα διακρίνει μια ιδιότυπη ποιητική των υλικών. Η στιβαρότητα του ξύλου έρχεται σε δημιουργική αντίθεση με την εύπλαστη φύση του μπρούτζου, υποδηλώνοντας την ανάγκη για σταθερές βάσεις πάνω στις οποίες ανθίζει η ευαισθησία. Το έργο αυτό δεν είναι μια διακοσμητική επιφάνεια· είναι ένας εικονογραφημένος στοχασμός για το πώς η γυναικεία φύση φέρει μέσα της την αναγέννηση, ακόμη και στην πιο πυκνή «νύχτα» της ψυχής.