Σε θέλω

Στη σύνθεση «Σε θέλω», ο δημιουργός θέτει ένα θεμελιώδες υπαρξιακό ερώτημα: είναι η έλξη μια δύναμη φυσική ή μια υπέρβαση της ύλης; Το βαθύ μαύρο του φόντου λειτουργεί ως ένα αχαρτογράφητο σύμπαν, μέσα στο οποίο οι δύο μπρούτζινες μορφές δεν αναπαρίστανται απλώς, αλλά “συμβαίνουν”.

Η χρήση του μπρούτζινου σύρματος για τη διαμόρφωση των σωμάτων και των ενεργειακών τους τροχιών αποτελεί μια τολμηρή αλληγορία για τους δεσμούς που μας κρατούν δέσμιους ή μας απελευθερώνουν. Οι χάλκινες αποχρώσεις παγιδεύουν το φως, δίνοντας την εντύπωση ότι η συνάντηση των δύο μορφών είναι η μόνη πηγή θερμότητας στο σκοτάδι. Είναι μια μελέτη πάνω στη δυναμική των σχέσεων: το σημείο όπου η βαρύτητα της γης παύει να ορίζει την κίνηση και τη σκυτάλη παίρνει ο έρωτας, ως ο μόνος πραγματικός φωτοδότης της ψυχής.

Ο κριτικός θεατής θα διακρίνει μια ιδιότυπη ποιητική των υλικών. Η στιβαρή βάση του ξύλου συμβολίζει τη σταθερότητα της πραγματικότητας, ενώ ο εύπλαστος μπρούτζος εκπροσωπεί την ευθραυστότητα και τη δύναμη του συναισθήματος. Το έργο αυτό δεν είναι μια απλή εικαστική επιφάνεια· είναι ένας εικονογραφημένος στοχασμός για το πώς η ανθρώπινη επαφή μπορεί να νικήσει τους νόμους της φύσης, μετατρέποντας την πτώση σε αιώρηση και το σκοτάδι σε μια φωτεινή υπόσχεση.