Πόλη

Στη σύνθεση «Πόλη», ο δημιουργός οικοδομεί έναν οπτικό στοχασμό πάνω στην αθέατη πλευρά της πόλης — εκείνη που δεν ορίζεται από το μπετόν, αλλά από τις στιγμές που την καθιστούν ανθρώπινη. Το έργο, ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά της συλλογής «Όμορφα αισθήματα, όμορφες πόλεις», λειτουργεί ως μια υπενθύμιση ότι η ομορφιά και η χαρά συχνά κατοικούν στις σκιές, περιμένοντας τη δική μας ματιά για να αναδειχθούν.

Με επιβλητικές διαστάσεις (75,5 x 40 x 5,3 cm), το έργο διαθέτει μια σχεδόν αρχιτεκτονική παρουσία. Η χρήση των υλικών εδώ φτάνει στο απόγειο της πολυπλοκότητάς της: η στιβαρή βάση από σύνθετο ξύλο και τα επαγγελματικά ακρυλικά χρώματα νερού δημιουργούν το βάθος μιας πόλης που σωπαίνει. Όμως, είναι ο συνδυασμός του μπρούτζου (σε σύρμα, φύλλα και χυτή μορφή) με τα φύλλα χαλκού που προσδίδει στο έργο τη μοναδική του ταυτότητα. Ο χαλκός, με τις γήινες και ζεστές ανταύγειές του, έρχεται να συμπληρώσει τη λάμψη του μπρούτζου, δημιουργώντας ένα παιχνίδι χρωματικών αντιθέσεων που θυμίζει το φως που σβήνει την ώρα του δειλινού.

Το οπτικό συμπέρασμα του δημιουργού, «Κάτω απ’ τη σιωπηλή σκιά της πόλης, δύο μπαλόνια υψώνονται, σαν ανάμνηση χαράς. Ίσως κάπου, κάποιος, γιορτάζει», αποτελεί τον πυρήνα της αφήγησης. Τα δύο μπαλόνια —φιλοτεχνημένα από μέταλλο— αποτελούν μια τολμηρή αλληγορία. Αντιπροσωπεύουν την ελαφρότητα, την παιδικότητα και την ελπίδα που «πετά» πάνω από τη βαρύτητα της καθημερινότητας. Στο πλαίσιο μιας μεγάλης πόλης, όπου όλα μοιάζουν ανώνυμα και σιωπηλά, η ύπαρξη αυτών των μπαλονιών υποδηλώνει μια παρουσία μιας Πόλης, ένας έρωτας, μια γέννηση, μια προσωπική νίκη.

Ο κριτικός θεατής θα εκτιμήσει τη δυναμική των όγκων και των υφών. Το μεγάλο πάχος του έργου (5,3 cm) ενισχύει την αίσθηση ότι η πόλη είναι ένας τρισδιάστατος λαβύρινθος, μέσα στον οποίο η χαρά (τα μπαλόνια) διεκδικεί τον δικό της χώρο. Το έργο αυτό υπερβαίνει τη διακοσμητική του φύση· είναι μια άσκηση ενσυναίσθησης. Μας καλεί να συνδεθούμε με το άγνωστο «κάπου» και τον άγνωστο «κάποιον», υπενθυμίζοντάς μας ότι, ακόμα και στις πιο μοναχικές γωνιές του αστικού τοπίου, η ζωή βρίσκει πάντα έναν τρόπο να γιορτάσει τον εαυτό της.