Αρμονία

Στο έργο “Αρμονία”, η εικαστική γλώσσα του δημιουργού μετατρέπεται σε έναν ύμνο για τη συμβίωση. Η πόλη και οι άνθρωποι δεν παρουσιάζονται ως ξένα σώματα, αλλά ως προεκτάσεις ενός ενιαίου, ζωντανού οργανισμού. Το πλούσιο πράσινο του φόντου προσφέρει το έδαφος πάνω στο οποίο η ανθρώπινη παρουσία, σμιλεμένη από χυτό μπρούτζο, ριζώνει και αναπνέει.

Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί τη στιλπνότητα του μπρούτζινου σύρματος για να πλέξει τους δεσμούς ανάμεσα στο αστικό τοπίο και την ανθρώπινη φιγούρα, υποδηλώνοντας ότι η αληθινή ισορροπία επιτυγχάνεται μόνο όταν “η δική σου ρίζα” και “η δική μου ανάσα” γίνονται ένα. Η τρισδιάστατη φύση των υλικών δίνει στο έργο μια παλμική ενέργεια· οι μορφές μοιάζουν να ξεπηδούν από το ξύλο, διεκδικώντας τη θέση τους σε έναν κόσμο που ανθίζει. Είναι μια σπουδή πάνω στην ενότητα, όπου η σκληρότητα του μετάλλου λυγίζει μπροστά στην ποιητικότητα της συνύπαρξης, προσφέροντας στον θεατή μια αίσθηση βαθιάς, οργανικής γαλήνης.